หลายคนอาจจะส่งสัยว่าทำไมเมื่อลูกของเราโตขึ้นกลับมีนิสัยที่ไม่ดี มีอารมณ์ที่ฉุนเฉียว พูดจาไม่ไพเราะ ความน่ารักในวัยเด็กนั้นหายไปไหน และยิ่งโตขึ้นสิ่งต่างๆเหล่านี้ก็ยิ่งชัดเจนมากยิ่งขึ้น
วันนี้เลยอยากมาเล่าประสบการณ์ของคนใกล้ตัวที่ได้สัมผัสมา หลายครั้งที่เรามาคิดว่าทำไมลูกเราถึงเป็นอย่างนั้นถึงได้เป็นอย่างนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะว่า สภาพแวดล้อม รอบๆ ตัวของเด็กอาจจะเป็นอย่างนั้นทำให้เด็กซึมซับในสิ่งที่เป็นอยู่จากสภาพแวดล้อมที่เกิดขึ้น ทำให้อุปนิสัยของเด็กเมื่อโตขึ้นก็จะมีลักษณะการพูดการจา นิสัยใจคอที่แปรไปตามสภาพแวดล้อมแบบนั้น
ส่วนหนึ่งนิสัยของเด็กจะมาจากคนใกล้ตัว ลองกลับไปสังเกตุว่าหากพ่อแม่เป็นคนอารมณ์ร้อน ลูกก็จะมีนิสัยอารมณ์ร้อนด้วย ทั้งนี้ลักษณะนิสัยสามารถสืบทอดได้ผ่านทางพันธุกรรมแต่สภาพแวดล้อมเป็นตัวบ่งบอกลักษณะนิสัยได้ดีที่สุดเพราะเด็กได้ซึมซับสิ่งที่ไม่ได้มาจากคนใกล้ตัวนี้เอง
และบางครั้งจะสังเกตุได้ว่าบางทีความเป็นอยู่ของครอบครัวดี คนในครอบครัวก็ดี แต่ทำไมเด็กยังมีนิสัยที่ไม่ค่อยดีนัก ทั้งนี้ก็อาจจะเป็นเพราะกลุ่มเพื่อนที่มีผลต่ออิทธิพลของเด็ก ทำให้เด็กต้องปรับตัวเพื่อให้อยู่ในกลุ่มเพื่อน ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่นักที่จะเห็นเด็กๆ เหล่านั้นมีอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนไปอยู่ตลอดเวลา
ดังนั้นหากเราต้องการเลี้ยงลูกรักของเราให้ออกมาดีและเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่พร้อมอยู่ในสังคมที่ดีแล้วควรอย่างยิ่งที่จะต้องเอาชนะใจตัวเองและเลี้ยงดูเค้าด้วยความรัก อย่าโทษคนอื่นหากเกิดอะไรขึ้นกับลูกรักของเรา ตัวเราเองเท่านั้นที่เป็นคนกำหนดชะตาชีวิตของเด็กน้อยว่าจะมีทิศทางหรือการดำเนินชีวิตอย่างไร
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น